Καλεσµένος για πρώτη φορά στην Ελλάδα από το 6o Φεστιβάλ Κόµικς του περιοδικού «Comicdom», ο διάσηµος κοµίστας βρήκε λίγο χρόνο και µας µίλησε για τον εαυτό του και τη δουλειά του.
Εχει κρατήσει στα χέρια του το βραβείο Will Eisner, το Οσκαρ των κόµικς, οκτώ ή εννιά φορές. Οι κριτικοί λένε γι' αυτόν ότι µε κάθε νέα δουλειά εξωθεί στα όρια τις δυνατότητες του µέσου του. Οµως ο Κρις Γουέρ δεν κοµπάζει ποτέ και για τίποτα από αυτά. Εχοντας ολοκληρώσει τις υποχρεώσεις του στο «Comicdom Con 2011», υπογράψει και σκιτσάρει αµέτρητα αντίτυπα για τουςθαυµαστές του µε έναν γραφικό χαρακτήρα που θυµίζειστοιχεία τυπογραφείου κιέπειτααπό µια ξενάγηση«στις ιστορικές τελετουργικές τοποθεσίες της Αθήνας όπως ο Παρθενώνας» κάθεται συνεσταλµένα στο γωνιακό καναπέτου καφέ της Ελληνοαµερικανικής Ενωσης.
Με τα δύο του χέρια στο τραπέζι, και σε διακριτικά αµυντική στάση. «∆εν θα συνιστούσα σε κανέναν τη δουλειά µου, ακόµα κι αν το αποτέλεσµα θα ήταν να µη διαβαστεί ποτέ», λέει µε ένρινη χαµηλή φωνή και µια υποψία κρυµµένης έντασης. «∆εν πιστεύω σε κανενός είδους προώθηση, οποιουδήποτε έργου. Και δεν θα το έκανα σε κανέναν, εκτός αν ήθελανα τον παραπλανήσω. Οι άνθρωποι δεν χρειάζονται καθοδηγητέςπου θα τους υποδεικνύουν τι να διαβάσουν». Από το 2001 πάντως που εκδόθηκε, και παρ' όλη την αυτοµείωση του δηµιουργού του, πολλοί αναγνώστες διάβασαν το ηµιαυτοβιογραφικό «Jimmy Corrigan, The Smartest Kid On Earth» και το βρήκαν ιδιοφυές. Κάποιοι κριτικοί είπαν ότι είναι για τα κόµικς ότι ο «Οδυσσέας» του Τζέιµς Τζόις για τηνπεζογραφία. «∆εν γίνεται να µην σε κολακεύουν τέτοιοι χαρακτηρισµοί. Σε τελική ανάλυση όµως, το “Jimmy Corrigan” είναι ένα ακατάστατο,χαοτικό έργο, και ίσως αυτό προσπαθούν να πουν όσοι το συγκρίνουν µε τον «Οδυσσέα»», απαντάει ο Γουέρ. Επειτα από µια µικρή παύση, γίνεται πιο διαλλακτικός. «Από µια οπτική γωνία, ίσως και τα δύο προσπαθούν ναψηλαφίσουν την υφή της ζωής και τη θέση που έχουν σε αυτήν τα ανθρώπινα συναισθήµατα των ηρώων τους. Ιδίως εκείνα που παραµένουν για καιρό κρυµµένα». Σαν να υπαινίσσεται ότι το κλειδί για την αποκωδικοποίηση του εαυτού του είναι η περίοδος που οι πρώτες του συγκινήσεις γεννήθηκαν, εκδηλώθηκαν ή συγκαλύφθηκαν.
Τα φωτεινά καρέ της ζωής τουΓουέρτονδείχνουν να έρχεται στον κόσµο το 1967 στη Νεµπράσκα, και τον πατέρα του να φεύγει από το σπίτι ενώ εκείνος ήταν ακόµα βρέφος. Μεγάλωσε σαν µοναχοπαίδι, νιώθοντας συχνά τρόµο για ό,τι συνέβαινε έξω από το σπίτι του, µίσος για τον εαυτό του, και ντροπή για τα συνεχή πειράγµατα των συνοµηλίκων του. Στο σύµπαν των χάρτινων ηρώων στράφηκε όταν αντιλήφθηκε ότι δεν υπήρχε περίπτωση να διαπρέψει «σε οτιδήποτε έχει να κάνει µε τον αθλητισµό», και µε τη βοήθεια των κόµικς που βρήκε δηµοσιευµένα σε εφηµερίδες σε έναν τεράστιο πάκο στο
υπόγειο το σπιτιού του. Μια τυπική ιστορία, ενός «nerd» που βρήκε καταφύγιο στηνίδια τη φαντασία του. «Τυπική για τη δική µου ηλικία», διευκρινίζει σήµερα, πίσω από το συρµάτινο σκελετό των χοντρών φακώντου. «Ανήκω στη γενιά που µεγάλωσε κυρίως στο δωµάτιό της, παρέα µε τις περιπέτειες των αγαπηµένων της υπερηρώων». Μέχρι που παρόµοιες ιστορίες άρχισαν να ξεπηδούν από το δικό του χέρι. Με επιρροές όπως «τα Peanuts του Τσαρλς Σουλτς, τα αντεργκράουντ κόµικς,ο Ρόµπερτ Κραµπ,αλλά και δηµιουργοί της δικής µου γενιάς σαν τον Τσαρλς Μπερνς ή τον Τσέστερ Μπράουν», πρωτοεµφανίστηκε στα τέλη της δεκαετίαςτου ’80, στις σελίδεςτης φοιτητικής εφηµερίδας «Daily Texan». Σχεδίασε τον χαρακτήρα Quimby the Mouse, τον Floyd Farland – λέγεται ότι πλέον τον έχει αποκηρύξει, ξανασχεδιάζοντας τις ίδιες ιστορίες σε όποιον αναγνώστη το ζητήσει – και µε τη σειρά «Acme Novelty Library», κατάφερε να γίνει µόνιµο θέµα συζήτησης στους κύκλους της ένατης τέχνης. Mε τον «Jimmy Corrigan» και σε αρκετούς ακόµα. «Ο κεντρικός ήρωας είναι ένα “παιδί” που έχει θαφτεί ζωντανό στο σώµα ενός ενήλικα µε αδέξια και κακόκεφη προσωπικότητα, συναισθηµατικά υπανάπτυκτου και µε 
περιορισµένη κοινωνική ζωή» λέει, µιλώντας µάλλον άβολα για τον δηµοφιλή ηµιαυτοβιογραφικό χαρακτήρα του. Που,όπως και ο δηµιουργός του, αποζητά την επικοινωνία µε τονχαµένο πατέρα του. Στη διάρκεια του σχεδιασµού µάλιστα, ο πραγµατικός κύριος Γουέρ ήρθεσε επαφή µε τον γιο του, και οι δυο τους είχαν µια συνάντηση «µάλλον τροµακτική». Που θα έκανε τον δηµιουργό να νιώσει«ανόητος για το µίσος όλων αυτών των ετών, αφού τελικά εκείνος δεν ήταν και κανένας εγκληµατίας πολέµου». Προβολή του έργου του, µε τη βοήθειατης δηµόσιας αυτοανάλυσης θα πει κανείς. Και ίσως να είχε δίκιο, αν δεν γνώριζε ότι ο Γουέρ θα προσπαθούσε διαρκώς να συµφιλιωθεί µε τους δαίµονές του, και θα το κατάφερνε µε µερικούς, όταν θα γινόταν και ο ίδιος πατέρας. «Η γέννηση της κόρης µου µε κάποιοτρόπο απάντησε σε όλα µου τα ερωτήµατα και έλυσε όλα µου τα προβλήµατα µέσα σε µία ώρα. Εγινα ευτυχισµένος για πρώτη φορά στην ενήλικη ζωή µου, και οι στιγµές µου έγιναν ξαφνικά πιο πολύτιµες. Γι' αυτό τον λόγο άλλωστε δεν είµαστε εδώ;» αναρωτιέται µε ένα συγκρατηµένο χαµόγελο, και συστήνει την πατρότητα σε όσους αµφιβάλλουν για την αξία της. "Προσπαθώ να είµαι συναισθηµατικά τίµιος µε αυτό που κάνω και να µη γεµίζω µε ψέµατα τις σελίδες µου"
Του Νικόλα Ζώη
πηγή
Αν σας άρεσε κάντε Like:
