Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Το άγαλμα του Μικρού Πρίγκηπα


Ένα χαριτωμένο άγαλμα του γνωστού και αγαπημένου χαρακτήρα

Η κομψή βικτοριανή Bevin Mansion βρίσκεται στον κόλπο Northport, στην μικρή πόλη Asharoken του Λονγκ Άιλαντ στη Νέα Υόρκη. Εκεί ήταν που ο Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ έγραψε το μεγαλύτερο μέρος της κλασικής νουβέλας του, ο Μικρός Πρίγκηπας. Μόλις λίγα μίλια πιο μακριά, η βιβλιοθήκη της πόλης τιμάει τον συγγραφέα με ένα άγαλμα του Μικρού Πρίγκιπα.

Η Bevin Mansion όπου ο ντε Σαιντ-Εξυπερύ έγραψε το μεγαλύτερο μέρος του Μικρού Πρίγκηπα - φωτογραφία

Πρόκειται για ένα χάλκινο άγαλμα, ύφους τριών ποδών. Βρίσκεται στο προαύλιο της βιβλιοθήκης και είναι η μόνη εκδοχή του αγάλματος που υπάρχει: τα καλούπια καταστράφηκαν σκόπιμα μετά τη χύτευσή του για να εξασφαλιστεί αυτός ο Μικρός Πρίγκιπας παραμένει μοναδικός.

Ο συγγραφέας και δεξιά ο καλλιτέχνης το 1935 - φωτογραφία

Ο αγαπημένος χαρακτήρας στήθηκε στη βιβλιοθήκη μετά από τις προσπάθειες ενός άλλου Γάλλου, του Yvette Cariou O'Brien. Ο O'Brien εργάστηκε ακούραστα για την δημιουργία του, του οποίου τα αποκαλυπτήρια έγιναν το 2006.


Ο ντε Σαιντ-Εξυπερύ κατέληξε σε Northport έχοντας αφήσει την κατεχόμενη Γαλλία κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

3otiko 


Το είδαμε: εδώ

Τέσσερα λαχανικά που έχει αποδειχτεί ότι παχαίνουν!

Σίγουρα το έχετε ακούσει πολλές φορές στο παρελθόν: Για να διατηρήσετε ένα υγιές βάρος, πρέπει να ασκείστε τακτικά και να τρώτε περισσότερα φρούτα και λαχανικά.
Όμως, μια νέα έρευνα δείχνει ότι όσον αφορά την απώλεια βάρους, δεν είναι όλα τα φρούτα και τα λαχανικά ίδια. Συγκεκριμένα, επιστημονική μελέτη από το Χάρβαρντ επάνω σε περίπου 133.000 ανθρώπους, η οποία δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό PLoS Medicine, διαπίστωσε ότι ορισμένα αμυλούχα λαχανικά και φρούτα μπορεί να προκαλέσουν αύξηση του σωματικού βάρους με την πάροδο του χρόνου.
Για τις ανάγκες της έρευνας, οι επιστήμονες ανέλυσαν τις αλλαγές που οι κάτοικοι των ΗΠΑ έχουν κάνει στις διατροφικές τους συνήθειες όσον αφορά την κατανάλωση φρούτων και λαχανικών τα τελευταία 24 χρόνια. Οι επιστήμονες χώρισαν και ανέλυσαν αυτή την περίοδο ανά τετραετίες.
Αυτό που ανακάλυψαν, μετά από την απαραίτητη προσαρμογή για τις αλλαγές σε άλλες συνήθειες του τρόπου ζωής, όπως το κάπνισμα και η άσκηση, είναι ότι οι άνθρωποι που καταναλώνουν περισσότερα φρούτα και διάφορα είδη λαχανικών χάνουν κατά μέσο όρο 225 γρ. σε διάστημα τεσσάρων ετών για κάθε ημερήσια μερίδα φρούτων και 110 γρ. για κάθε μερίδα λαχανικών.
Αλλά εκείνοι που καταναλώνουν αμυλούχα λαχανικά, όπως ο αρακάς και οι πατάτες, παίρνουν κιλά, αντί να χάνουν. Το καλαμπόκι αποδείχτηκε ότι ήταν ο μεγαλύτερος “ένοχος”. Οι άνθρωποι που έτρωγαν τακτικά καλαμπόκι πήραν κατά μέσο όρο 900 γρ. και πάνω μέσα σε τέσσερα χρόνια.
Τα βασικά ευρήματά της έρευνας
Λαχανικά που προκαλούν αύξηση του σωματικού βάρους:
Καλαμπόκι (925 γρ. αύξηση του σωματικού βάρους)
Μπιζέλια (512 γρ. αύξηση του σωματικού βάρους)
Πατάτες (335 γρ. αύξηση του σωματικού βάρους)
Λάχανο (181γρ. αύξηση του σωματικού βάρους)
Φρούτα και λαχανικά που βοηθούν στην απώλεια βάρους:
Κουνουπίδι (621 γρ. απώλεια βάρους)
Μήλα (562 γρ. απώλεια βάρους)
Αχλάδια (562 γρ. απώλεια βάρους)
Μούρα (499γρ. απώλεια βάρους)
Μαρούλι (235 γρ. απώλεια βάρους)
Γιατί συμβαίνει όμως αυτό;
Τα αμυλούχα λαχανικά έχουν υψηλό γλυκαιμικό δείκτη, το οποία σημαίνει ότι μπορεί να αυξήσουν τη γλυκόζη του αίματος στο σώμα σας. Όταν αυξάνονται τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα σας, πάγκρεας εκκρίνει ινσουλίνη για να μειώσει το σάκχαρο στο αίμα σας. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μια απότομη πτώση των επιπέδων γλυκόζης λίγες ώρες μετά το φαγητό, αφήνοντας σας με ισχυρότερα συναισθήματα πείνας πιο γρήγορα από ό,τι αν είχατε φάει κάτι με χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη. Ως αποτέλεσμα, μπορεί να καταλήξετε να τρώτε περισσότερο από ό,τι θα τρώγατε διαφορετικά.
Η μελέτη επιβεβαιώνει αυτόν το σύνδεσμο: Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα λαχανικά με πολλές ίνες και με χαμηλότερο γλυκαιμικό φορτίο, όπως το μπρόκολο και τα λαχανάκια Βρυξελλών, είχαν μια ισχυρή σύνδεση με την απώλεια βάρους από ό,τι εκείνα με λίγες ίνες και υψηλότερο γλυκαιμικό φορτίο, όπως τα καρότα και το λάχανο. Όσο για τα φρούτα, τα μούρα, τα δαμάσκηνα, οι σταφίδες, τα σταφύλια, το γκρέιπφρουτ, τα μήλα και τα αχλάδια είχαν τους ισχυρότερους δεσμούς με την απώλεια βάρους.
yahoo


Το είδαμε: εδώ

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Η πιο παράξενη μάχη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου!

Μετά την προσάρτηση της Αυστρίας από τη Γερμανία, στα τέλη της δεκαετίας του 1940, το Κάστρο Itter κατελήφθη από τους Γερμανούς και υπό τις διαταγές του Χάινριχ Χίμλερ μετατράπηκε σε φυλακή με “επώνυμους” κρατουμένους, μεταξύ αυτών και του πρώην Γάλλου Πρόεδρου Albert Lebrun, του πρώην Πρωθυπουργού Paul Reynaud και του Edouard Daladier, των στρατηγών Maxime Weygand και Maurice Gamelin και του διάσημου τενίστα Jean Borotra.

Στην παρακμή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, πέντε μέρες μετά την αυτοκτονία του Χίτλερ στο καταφύγιό του στο Βερολίνο, μία από τις πιο παράξενες μάχες έλαβε χώρα στο κάστρο Itter. Εκείνη την περίοδο διάσπαρτες ομάδες ναζί, που υποχωρούν, προβαίνουν σε φρικαλεότητες εναντίον των τοπικών πληθυσμών που αντιστάθηκαν ή βιάστηκαν να πανηγυρίσουν την ήττα του γερμανικού στρατού.
Η ιστορία της μάχης του κάστρου Itter ξεκινά στις 4 Μαΐου 1945, όταν φρουρά των SS εγκαταλείπει  το κάστρο-φυλακή και οι κρατούμενοι αναλαμβάνουν τον έλεγχο. Γνωρίζοντας την επικείμενη επίθεση των ναζί αναζητούν βοήθεια. Έτσι έρχονται σε επαφή με αμερικανικά στρατεύματα τα οποία όμως δεν μπορούν να διαθέσουν αρκετές δυνάμεις. Τρία τανκ Σέρμαν και μια χούφτα άντρες. υπό τις διαταγές του λοχαγού Jack Lee Jr. σπεύδουν σε βοήθεια των κρατουμένων. Ταυτόχρονα ερχόμενοι σε επαφή με την αυστριακή αντίσταση οι κρατούμενοι εξασφαλίζουν τη βοήθεια του ταγματάρχη Josef Gangl, διοικητή μιας μικρής  μονάδας της Βέρμαχτ που αποστάτησε από τους ναζί. Ο Gangl έφτασε στο αμερικανικό στρατόπεδο κρατώντας μια λευκή σημαία και ζήτησε να ηγηθεί της αποστολής
perierga.gr - Η πιο παράξενη μάχη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου!
Την επομένη 150 στρατιώτες των Waffen-SS , της 17ης Μεραρχίας Panzer, φτάνουν στο κάστρο  για να εκτελέσουν τους κρατούμενους. Οι λίγοι άνδρες του Lee πολέμησαν μαζί με ακόμη είκοσι αντιναζιστές Γερμανούς, πρώην στρατιώτες της Βέρμαχτ, καθώς και με τους Γάλλους κρατούμενους, αμυνόμενοι του κάστρου. Οι Γερμανοί, που υπερτερούσαν σε δύναμη και εξοπλισμό, βομβάρδισαν το κάστρο και μετά από πολιορκία μιας ημέρας ήταν έτοιμοι να το καταλάβουν. Για καλή τύχη των υπερασπιστών του, η άνιση μάχη έλαβε τέλος καθώς κατέφτασε σε βοήθεια σημαντική δύναμη του συμμαχικού στρατού, απωθώντας τους ναζί. Ήταν η μόνη μάχη στην ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου Αμερικανοί, Γάλλοι και Γερμανοί πολέμησαν μαζί.
Ο Αμερικανός λοχαγός Lee, τιμήθηκε σαν ήρωας στη χώρα του. Ο Γερμανός Gangl, σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της πολιορκίας προσπαθώντας να προφυλάξει από τα πυρά ένα Γάλλο κρατούμενο και τιμάται και αυτός σαν ήρωας στη Γερμανία και την Αυστρία. Η μάχη του κάστρου Itter ήταν η τελευταία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου καθώς στις 8 Μαΐου η Γερμανία συνθηκολόγησε.
perierga.gr 


Το είδαμε: εδώ

Κίνδυνος για τις φορητές συσκευές από τις μη ενημερωμένες εφαρμογές

Επικίνδυνο περιβάλλον δημιουργεί για τις φορητές συσκευές η πληθώρα εφαρμογών που δεν είναι ενημερωμένες.
Από τα στοιχεία της έρευνας προκύπτει ότι ο μέσος αριθμός εφαρμογών που κατεβάζει ένας χρήστες είναι συνήθως 12 ανά μήνα, ενώ διαγράφουν 10 με αποτέλεσμα να προστίθενται στις συσκευές τους 2 εφαρμογές μηνιαίως. Για τον λόγο αυτόν η αποτελεσματική τους διαχείριση είναι μείζονος σημασίας προκειμένου να αποφεύγεται η «ακαταστασία». Ωστόσο, από την έρευνα αποκαλύπτεται ότι μόνο οι μισοί (55%) των χρηστών αναβαθμίζουν με συνέπεια τις εφαρμογές τους αναφέρει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.
Η τακτική ενημέρωση των εφαρμογών σημαίνει ότι ο χρήστης είναι προστατευμένος από επιθέσεις κακόβουλου λογισμικού, το οποίο εκμεταλλεύεται τυχόν ευάλωτα σημεία με σκοπό να παραβιάσει το σύστημα της συσκευής. Σύμφωνα με την έρευνα, μόλις το 28% των ερωτηθέντων πραγματοποιεί αναβαθμίσεις στις εφαρμογές -κι εφόσον είναι αναγκασμένοι να το κάνουν- ενώ το 10% δεν κάνει ποτέ ενημέρωση.
Όπως προειδοποιεί η Kaspersky Lab, οι χρήστες θα πρέπει να γνωρίζουν ότι μεγάλος αριθμός εφαρμογών μπορεί να θέσουν σε κίνδυνο τα ευαίσθητα δεδομένα που είναι αποθηκευμένα στη συσκευή, όπως επαφές, μηνύματα και τοποθεσία. Επιπλέον, πολλές από τις εφαρμογές ξεκινούν στο παρασκήνιο χωρίς ο χρήστης να χρειάζεται να αλληλεπιδράσει καθόλου μαζί τους.
Τέλος, από τα ευρήματα της έρευνας διαπιστώνεται ότι οι χρήστες δεν προσαρμόζουν συχνά τις ρυθμίσεις των εφαρμογών, αφού μόνο το 40% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι προχωρά σε μια τέτοια κίνηση.


Το είδαμε: εδώ

Η τραγική ιστορία του πρώτου supermodel (pics)

Η Όντρεϊ Μάνσον, θεωρείται από τους ιστορικούς της μόδας, το πρώτο supermodel, που εμφανίστηκε στην ιστορία της μοδας. Στις αρχές του 1900, έκανε την εμφάνισή της σαν μοντέλο σε μοδίστρες της εποχής. Η τέλεια όμορφιά της, ήταν το εισιτήριο για να γίνει αμέσως γνωστή στους καλούς κύκλους της εποχής. Λατρεύτηκε από γυναίκες και άντρες για την αψεγάδιαστη εμφάνισή της, και η Νέα Υόρκη προχώρησε στη κατασκευή γλυπτών που βασίζονταν στο πρόσωπό της. Σε μικρό χρονικό διάστημα, η πόλη φιλοξενούσε παραπάνω από δέκα γλυπτά που της έμοιαζαν.

Δεν άργησε να κάνει ντεμπούτο σε ταινίες του βωβού κινηματογράφου, και τότε ο μύθος της εκτοξεύθηκε. Οι γυμνές της εμφανίσεις της απέφεραν μυθικά ποσά για την εποχή. Έγινε αντικείμενο λατρείας από το αντρικό φύλο. Πλούσιοι και επιφανείς πολίτες την διεκδικούσαν επίμονα. Η φήμη και τα χρήματα την οδήγησαν σε μια σπάταλη ζωή που δεν μπόρεσε να διαχειριστεί. Ξόδευε τεράστια ποσά, ενώ ζούσε σαν βασίλισσα ζητώντας από το περίγυρο της μάλιστα να την αποκαλεί Βασίλισσα.
Το 1919 τα πρωτοσέιδα των εφημερίδων την έχουν πρώτο θέμα. Όχι για κάποια καλλιτεχνική επιτυχία της, αλλά ως ύποπτη για φόνο. Η γυναίκα του ιδιοκτήτη του σπιτιού όπου έμενε, βρέθηκε δολοφονημένη. Οι υποψίες κινήθηκαν προς την Μάνσον, αλλά γρήγορα ο άντρας της δολοφονημένης, ομολόγησε ότι ήταν ο δράστης. Τη σκότωσε γιατί ήθελε διαζύγιο, για να παντρευτεί την Μάνσον που του είχε γίνει εμμονή.
Η καριέρα της άρχισε να καταρρέει μετά το σκάνδαλο, ενώ ο επιπόλαιος τρόπος με τον οποίο διαχειρίζονταν τα χρήματα της και οι τεράστιες σπατάλες που έκανε, την έφεραν με αργά αλλά σταθερά βήματα κοντά στην καταστροφή. Ήταν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 που άρχισε να γίνεται πλέον εμφανή πως αντιμετώπιζε ψυχολογικά προβλήματα.
Μέχρι το 1931, στην ηλικία των 40, είχε πλέον εισαχθεί σε ένα ψυχιατρικό άσυλο. Εκεί πέρασε τα τελευταία 64 χρόνια της ζωής της, κλειδωμένη, μέχρι το θάνατό της το 1996. Πέθανε 104 ετών.
AdTech Ad


Το είδαμε: εδώ

Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης και η αθέατη πλευρά της Επανάστασης του Φοίνικα

Στέργιος Π. Ζυγούρας
ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΤΟ 1820 ΣΤΗΝ ΑΓ. ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ; ΠΩΣ ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΗΝ 24-2-1821;
Αλέξανδρος Κ. Υψηλάντης, αρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης (1792-1828)
Μια βασική θέση πολλών ιστορικών του 20ου αιώνα για την Επανάσταση του 1821, είναι ότι έγινε κατά μίμηση της Γαλλικής. Για να το αποδείξουν, χρησιμοποιούν -μεταξύ άλλων- το επιχείρημα του διαφωτισμού, την φράση του Κολοκοτρώνη για την Γαλλική Επανάσταση και τον Ναπολέοντα, την βασική προκήρυξη του Υψηλάντη, τα τρία Συντάγματα. Για τον διαφωτισμό και την χρονική αλληλουχία Ελληνικής και Γαλλικής Επανάστασης μιλήσαμε πρόσφατα. Για τον Κολοκτρώνη: οι ίδιοι ιστορικοί (που συχνά τον περνάνε γενεές δεκατέσσερις για την «ιδιοτελή» και «τοπικιστική» στάση του) ξεχνούν να διαβάσουν δυο γραμμές πιο κάτω: Όχι μόνον δεν δηλώνει οπαδός της Γαλλικής Επανάστασης και του Ναπολέοντα, αλλά εξηγεί γιατί είπε πως αυτοί «άνοιξαν τα μάτια του κόσμου»: «δι’ αυτό είναι δυσκολότερο να διοικήσεις τώρα λαό». Ο Κολοκοτρώνης θα πει και κάτι άλλο: «Η Επανάστασις η δική μας δεν ομοιάζει με καμμιάν απ’ όσαις γίνονται την σήμερον εις την Ευρώπην. Της Ευρώπης αι επαναστάσεις εναντίον των διοικήσεών των είναι εμφύλιος πόλεμος». Αυτό είναι μερικώς σωστό, όχι γιατί ο Κολοκοτρώνης δεν ήξερε τι του γινόταν, αλλά επειδή απέφυγε ως το τέλος να εξηγήσει ποιος και γιατί κίνησε την Επανάσταση της οποίας έγινε άτυπος αρχηγός μέχρι να φτάσει ο Καποδίστριας. Τα Συντάγματα: η μεγαλύτερη πλάνη είναι ότι οι «συνταγματικοί» ήταν αντιμοναρχικοί. Μοναρχικοί και ταυτόχρονα συνταγματικοί ήταν όλοι οι πρωταγωνιστές, αμφοτέρων των παρατάξεων. Η διαφορά βρισκόταν στο είδος του. Τα ελληνικά Συντάγματα αφορούσαν μια Επανάσταση διαφορετική από του Υψηλάντη. Ήταν κομμένα και ραμμένα (ιδιαίτερα το δεύτερο και το τρίτο) πάνω στην εκτροπή της Επανάστασης από τον στόχο της. Έθεταν τις βάσεις για να εξαλειφθεί μεσοπρόθεσμα η δημιουργία ενός υπερεθνικού χριστιανικού κράτους. Οι ιστορικοί παραλείπουν τελείως να εξηγήσουν ότι στόχος της αίτησης για Αγγλική προστασία (1825) ήταν να αποφύγει η Επανάσταση τον Βρετανικό εκβιασμό «ή εμείς ή κανείς», για να επιβιώσει μέχρι να βρει τρόπο να εξασφαλίσει νόμιμα τον Καποδίστρια. Παραλείπεται δηλαδή το εξής βασικό: η αίτηση προστασίας προς την Αγγλία συντάχθηκε από την «φιλορωσική» πλευρά του Ρώμα (που κατατάχθηκε λανθασμένα στην «φιλοαγγλική» παράταξη), γι’ αυτό την υπέγραψε και ο αποφυλακισμένος Κολοκοτρώνης. Στόχευε στην αποκατάσταση των ηττημένων του «εμφυλίου», στην ανατροπή του δανειακώς αναδειχθέντα Κουντουριώτη και στην κατάργηση του Συντάγματος. Το τελευταίο πραγματοποιήθηκε στην Επίδαυρο το 1826. Εκεί ξεκίνησε η Γ΄ Εθνοσυνέλευση που σύντομα διακόπηκε. Συνεχίστηκε το 1827 πρώτα σε δυο ξεχωριστές Συνελεύσεις (Ερμιόνη και Αίγινα), στη συνέχεια, «ενωτικά» στην Τροιζήνα. Η επιλογή του Καποδίστρια έγινε ομόφωνα επειδή οι διαφωνούντες αποχώρησαν. Τα αντίμετρα στην ανάδειξη του Καποδίστρια ήταν η επαναφορά του καταργημένου Συντάγματος (σε λαϊκότερη εκδοχή και σε άλλο μήκος κύματος από την Ιουλιανή Συνθήκη που ακολούθησε) και η εσπευσμένη δράση του ναυάρχου Κόχραν υπέρ του Κιουταχή. Λίγο μετά ακολουθεί η ρωσική συγκατάθεση απελευθέρωσης του Υψηλάντη.
Ο Αλέξαδρος Υψηλάντης σε νεαρή ηλικία με την στολή του ρωσικού στρατού (Μουσείο Πούσκιν)
Μόνη γνωστή από τις προκηρύξεις του Υψηλάντη είναι αυτή με τον τίτλο «Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος«. Η προκήρυξη είναι σκόπιμα αμφίσημη. Έχει προκύψει μετά από έναν τεράστιο κλυδωνισμό εντός της Εταιρείας των Φιλικών (1818) και μια υποκριτική αντίδραση κατά του Υψηλάντη (1820) από την πλευρά των δυτικόφιλων που υποστήριζαν τον Καποδίστρια (!) στην θέση του αρχηγού. Αρχηγού τίνος; Της Επανάστασης, αφού παρά τα λεγόμενα, καμιά απόδειξη δεν υπάρχει που να πιστοποιεί ότι ο Αλέξανδρος Υψηλάντης έγινε ποτέ αρχηγός της Εταιρείας. Αντίθετα, υπάρχουν αποδείξεις, μεταξύ των οποίων και πολλές του ίδιου του Υψηλάντη που πιστοποιούν ότι ο ίδιος δεν έγινε η Αρχή των Φιλικών. Ας δούμε μια, που μάλιστα είναι και χειρόγραφη. Στις 28-9-1820 εκδίδει απόδειξη παραλαβής χρημάτων η οποία γράφει:
Δυνάμει της πληρεξουσιότητος ην έλαβον παρά της Σεβαστής Αρχής των Φιλικών, εδέχθην παρά του κυρίου Ιωάννου Αμβροσίου δυο χιλιάδας πεντακόσια ρούπλια, Νο 2.500, και εις ένδειξιν δίδω το παρόν μου.
Εν Οδησσώ τη 28 Σεπτεμβρίου 1820
Αλέξανδρος Υψηλάντης
Η Συνέχεια του άρθρου εδώ:karavaki


Το είδαμε: εδώ

Μπακαλιάρος (βακαλάος) ψάρι πλούσιο σε ασβέστιο, μαγνήσιο, φωσφόρο, σίδηρο, κάλιο, Β12 και Ω3 λιπαρά

της Κλεοπάτρας Ζουμπουρλή, μορ. Βιολόγου, medlabnews.gr
Παρόλο που η περίοδος της Σαρακοστής αποτελεί παράλληλα και περίοδο νηστείας, η εκκλησία, επέτρεψε να υπάρχουν δυο ημέρες όπου θα επιτρέπεται η κατανάλωση ψαριού. Μία από αυτές τις γιορτές είναι ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου 25 Μαρτίου, όπου παραδοσιακά συνηθίζεται εκείνη την ημέρα να τρώμε μπακαλιάρο σκορδαλιά. Η δεύτερη ημέρα εξαίρεσης της νηστείας είναι η Κυριακή των Βαΐων.
Γιατί όμως καθιερώθηκε ο μπακαλιάρος και όχι κάποιο άλλο ψάρι;
Παλιά, όσοι ζούσαν σε παραθαλάσσιες περιοχές, δεν είχαν πρόβλημα να τρώνε φρέσκα ψάρια σε καθημερινή βάση. Για τον ορεινό πληθυσμό όμως, η μεταφορά του ψαριού αντιμετώπιζε προβλήματα, μιας και δεν υπήρχαν τα μέσα μεταφοράς του φρέσκου ψαριού πριν αυτό αλλοιωθεί. Όταν λοιπόν εισήχθηκε ο μπακαλιάρος τον 15ο αιώνα, ήταν ιδανικός, γιατί ήταν ένα φτηνό ψάρι το οποίο μπορεί να διατηρηθεί και εκτός ψυγείου με τη χρήση αλατιού. Με εξαίρεση τα νησιά, όπου το φρέσκο ψάρι δεν ήταν ποτέ πολυτέλεια, οπουδήποτε αλλού στην Ελλάδα ο παστός μπακαλιάρος εκείνες τις εποχές αποτέλεσε την εύκολη λύση, καθώς ήταν πιο εύκολο να τον προμηθευτεί κανείς και επιπλέον, μπορούσε να διατηρηθεί εκτός ψυγείου, οπότε πέρασε στην παράδοση και κατά συνέπεια έγινε το εθνικό φαγητό της 25ης Μαρτίου.
Η ιστορία του «ταπεινού» μπακαλιάρου όμως είναι πραγματικά πολυτάραχη. Οπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Giovanni de Biasio στο βιβλίο του «Μπακαλιάρος - 100 γευστικοί συνδυασμοί για να μαγειρέψετε και να εντυπωσιάσετε» (μετάφραση Βιολέττα Ζεύκη-Βοργιά, εκδόσεις Μοντέρνοι Καιροί), οι πρώτοι που τον ψάρεψαν ήταν οι Βίκινγκς! Ταξιδεύοντας αλίευαν τις μουρούνες στα γεμάτα ψάρια νερά της νησιωτικής συστάδας Λόφοτεν και για να τις διατηρήσουν τις αποξήραιναν στον παγωμένο αέρα του βορρά.
Ενας Βενετσιάνος έμπορος, ονόματι Πιέρο Κουερίνι, ήταν ο πρώτος που αφηγήθηκε τη μέθοδο αλιείας και συντήρησης που εφάρμοζαν οι ψαράδες του Λόφοτεν, οι οποίοι τον είχαν φιλοξενήσει μετά το ναυάγιο του πλοίου του, το 1431.
Η μέθοδος του παστού βακαλάου όμως οφείλεται στους Βάσκους, οι οποίοι, αφού έφτασαν ώς τους πλούσιους ψαρότοπους της θάλασσας του Λαμπραντόρ, απέσπασαν το μονοπώλιο της αλιείας του συγκεκριμένου ψαριού από τους βόρειους λαούς και το έφεραν στη λεκάνη της Μεσογείου. Υπάρχει μάλιστα και ο μύθος που λέει ότι οι Βάσκοι, ψάχνοντας για μεγάλους ψαρότοπους μπακαλιάρου, ανακάλυψαν τυχαία τις ακτές του Καναδά πριν ανακαλύψει ο Κολόμβος την Αμερική.
Κατόπιν, το εμπόριο του μπακαλιάρου πήρε παγκόσμιες διαστάσεις. Τον 16ο αιώνα στόλοι ολόκληροι αρμένιζαν φορτωμένοι. Σε μια εποχή που η συντήρηση των τροφίμων ήταν συχνά δύσκολη, ο βακαλάος μετατράπηκε σε τόσο σημαντική πηγή εσόδων ώστε όλες οι χώρες που διέθεταν στόλο εκδήλωσαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την αλιεία του. Μάλιστα ξέσπασαν και συγκρούσεις, με πιο πρόσφατη αυτήν του 1973, για μια αντιδικία μεταξύ Αγγλίας και Ισλανδίας όπου απαιτήθηκε η επέμβαση του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε.!
Παρ' όλ' αυτά παραμένει άγνωστο πώς ο μπακαλιάρος, ή βακαλάος, έφτασε στην Ελλάδα. Στοιχεία για τη μεταφορά του στη χώρα μας βρίσκει κάποιος αν ανατρέξει στην ιστορία του εμπορίου μεταξύ Ελλάδας και Αγγλίας, όπου αναφέρεται ότι οι Αγγλοι έστελναν μεγάλες ποσότητες μπακαλιάρου, τις οποίες αντάλλαζαν με φορτία σταφίδας. Φαίνεται ότι γι' αυτό στην Κορινθία και την Αχαΐα, και γενικότερα στην Πελοπόννησο, συναντάμε μεγάλο πλούτο συνταγών με μπακαλιάρο. Πολλές από αυτές δε περιέχουν και σταφίδες, όπως ο ...διάσημος μπακαλιάρος πλακί με σταφίδες.
Ο βακαλάος, αυτό το τόσο νόστιμο και θρεπτικό ψάρι μπήκε στο τραπέζι μας τον 15ο αιώνα και κατάφερε να διεκδικήσει επιτυχώς τη δική του θέση στο εθνικό μας εδεσματολόγιο. Πρόκειται για ψάρι αγαπητό σε όλη την Ελλάδα και μαγειρεύεται με δεκάδες τρόπους, από σφακιανό στιφάδο μέχρι σούπα επτανησιακή (κοφίσι μπιάνκο).
Σήμερα, το εξαιρετικά θρεπτικό αυτό ψάρι (πλούσιο σε μέταλλα, φώσφορο, μαγνήσιο και βιταμίνες Α, Ε και D και φτωχό σε λιπαρά) βρίσκεται στην «κόκκινη» λίστα της Greenpeace, λόγω υπεραλίευσης. Παρ' όλ' αυτά, στο εμπόριο υπάρχει σε αφθονία σε όλες του τις μορφές.
Ανήκει στην κατηγορία των ψαριών και όπως όλα τα ψάρια, αποτελεί πλούσια πηγή πρωτεϊνών υψηλής βιολογικής αξίας και αμινοξέων, τα οποία είναι απαραίτητα για τη δόμηση των ιστών και την αποκατάσταση των φθορών τους.
Η περιεκτικότητά του σε λίπος διαφοροποιείται σημαντικά σε σχέση με τα υπόλοιπα ψάρια. Ανήκει στην κατηγορία των ψαριών με χαμηλά λιπαρά, το λίπος του κυμαίνεται από 0.5-2%. Σε σύγκριση όμως με το κρέας, το λίπος των ψαριών είναι διαφορετικό, καθώς ακόμη και τα πιο λιπαρά ψάρια δίνουν χαμηλότερες θερμίδες σε σχέση με το κρέας γιατί δεν είναι κορεσμένο λίπος. Τα λιπαρά του είναι τα γνωστά σε όλους μας «καλά» λιπαρά, δηλαδή, τα ω-3. Πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι βοηθούν στη μείωση της χοληστερίνης, των τριγλυκεριδίων και προστατεύουν τις αρτηρίες μειώνοντας την πίεση.
Επίσης, είναι πηγή πολλών βιταμινών και ιχνοστοιχείων.  Είναι πλούσιος σε βιταμίνη Α, η οποία έχει άμεση σχέση με την όραση. Άλλη μια σημαντική βιταμίνη είναι η βιταμίνη D, η οποία είναι υπεύθυνη για την αύξηση και τον εμπλουτισμό των οστών και των δοντιών αλλά και για την απορρόφηση ασβεστίου και φωσφόρου. Ακόμη, οι βιταμίνες του συμπλέγματος Β, είναι σημαντικές για την υγεία των νευρικών ιστών.
Η διατροφική αξία του μπακαλιάρου είναι σημαντική καθώς περιέχει:
* Πρωτεΐνη

* Ασβέστιο

* Σίδηρο

* Φώσφορο

* Μαγνήσιο

* Βιταμίνη Β12

* Κάλιο Καλά λιπαρά

*Κορεσμένα, Μονοακόρεστα και Πολυακόρεστα λίπη.

Η συχνή κατανάλωση μπακαλιάρου θωρακίζει τον οργανισμό απέναντι σε καρδιαγγειακά νοσήματα, περιορίζει τον κίνδυνο ισχαιμικών εγκεφαλικών επεισοδίων, ενδυναμώνει την νοητική δραστηριότητα του εγκεφάλου και τη μνήμη και ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα. Συμβάλλει επίσης στην εξασφάλιση μιας σωστής και υγιεινής διατροφικής συμπεριφοράς
Στην Ελλάδα, ο βακαλάος εισάγεται από τις βόρειες χώρες και διατίθεται ως κατεψυγμένο προϊόν ή σε μορφή καθαρισμένου φιλέτου χωρίς κόκκαλο, έτοιμου για μαγείρεμα.
ΔΙΑΤΡΟΦΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ
100γρ. ξαρμυρισμένου μπακαλιάρου
Πρωτεΐνη
16,7 g

Ολικό Λίπος
0,9 g

Κορεσμένα Λίπη
0,2 g

Μονοακόρεστα Λίπη
0,1 g

Πολυακόρεστα Λίπη
0.4 g

ω-6
0,05 g

ω-3 μακράς αλυσού
0,32 g

Βιταμίνη Β12
0,5 μg

Ασβέστιο
33 mg

Σίδηρο
0,33 mg

Φώσφορο
33 mg

Μαγνήσιο
11 mg

Κάλιο
28 mg

Νιασίνη
1mg

Αλάτι
580 mg

Νερό
81,5 g

Ενέργεια
76 Kcal

Σύμφωνα με τον G. de Biasio υπάρχουν και κάποια ιδιαίτερα χρήσιμα μυστικά για το μαγείρεμά του. Ο ίδιος σε όλες τις συνταγές χρησιμοποιεί παστό μπακαλιάρο ήδη ξαρμυρισμένο, τονίζοντας ότι η διαδικασία του ξαρμυρίσματος αν και μπορεί να γίνει στο σπίτι είναι αρκετά περίπλοκη.
Πρέπει να βάλουμε τον μπακαλιάρο τουλάχιστον δύο μέρες σε κρύο νερό, το οποίο θα αλλάζουμε 3-4 φορές την ημέρα. Για να συντομεύσουμε τη διαδικασία και να αμβλύνουμε την έντονη γεύση του, ο συγγραφέας μάς προτείνει να τον αφήσουμε 12 ώρες στο νερό και μετά 2-3 ώρες σε καυτό γάλα.
medlabgr


Το είδαμε: εδώ

Γιατί τρώμε μπακαλιάρο με σκορδαλιά την 25η Μαρτίου

Η παράδοση θέλει την 25η Μαρτίου να τρώμε μπακαλιάρο και μάλιστα με σκορδαλιά. Μέσα στην περίοδο της Τεσσαρακοστής η νηστεία καταλύεται, διαφοροποιείται δηλαδή, τρεις φορές, δίνοντας μια ευκαιρία στους πιστούς για "ενδυνάμωση".

Η πρώτη από αυτές τις εξαιρέσεις είναι ανήμερα της εορτής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, όπως έχει καθιερωθεί η 25η Μαρτίου. Πρόκειται για μια χαρμόσυνη εορτή μέσα στην περίοδο του πένθους της Σαρακοστής και επειδή είναι θεομητορική εορτή, αφιερωμένη στην Παναγία και ως εκ τούτου ιδιαίτερα σημαντική, καταλύονται το ψάρι, το έλαιο και ο οίνος.

Ο μπακαλιάρος έφτασε στο ελληνικό τραπέζι περί τον 15ο αιώνα και καθιερώθηκε άμεσα ως το εθνικό φαγητό της 25ης Μαρτίου, καθώς με εξαίρεση τα νησιά μας, το φρέσκο ψάρι αποτελούσε πολυτέλεια για τους φτωχούς κατοίκους της ηπειρωτικής Ελλάδας.
Η επιλογή του παστού μπακαλιάρου έγινε γιατί όσοι ζούσαν κοντά στη θάλασσα μπορούσαν να τρώνε φρέσκα ψάρια, αλλά όσοι ζούσαν σε απομακρυσμένα χωριά είχαν πρόβλημα γιατί δεν υπήρχαν ψυγεία.
cnn.gr 


Το είδαμε: εδώ

Ο Σοβιετικός ελεύθερος σκοπευτής, που σκότωσε 242 Ναζί

Εξάσκησε τις σκοπευτικές του ικανότητες, κυνηγώντας ελάφια και έγινε θρύλος. Ο ρόλος του Σοβιετικού αρχιλοχία στη μάχη του Στάλινγκραντ και το ψεύτικο happy end του Χόλιγουντ (Pics)
Από τη Μηχανή του Χρόνου:
Οποιαδήποτε εξιστόρηση της επικής μάχης του Στάλινγκραντ δεν θα μπορούσε να αγνοήσει τον Σοβιετικό αρχιλοχία Βασίλι Ιβάνοβιτς Ζάιτσεφ, ο οποίος φόνευσε 242 Γερμανούς αξιωματικούς και οπλίτες, δρώντας ως ελεύθερος σκοπευτής στη «θάλασσα» των ερειπίων της πόλης.
AdTech Ad
Στις 20 Σεπτεμβρίου, έφθασε στο Στάλινγκραντ ένας ελεύθερος σκοπευτής, με το όνομα Βασίλι Ιβάνοβιτς Ζάιτσεφ, ο οποίος είχε εξασκήσει τις σκοπευτικές του ικανότητες, κυνηγώντας ελάφια στα δάση της ιδιαίτερής του πατρίδας, στο Ελινίνσκι, στους πρόποδες των Ουραλίων.
Το όνομά του (το οποίο στα ρωσικά σημαίνει λαγός), πολύ σύντομα θα γινόταν συνώνυμο του θρύλου. Τις επόμενες δέκα ημέρες, 40 Γερμανοί έπεσαν νεκροί από τον «λαγό» της 284ης Μεραρχίας Πεζικού. Μέχρι το τέλος Οκτωβρίου, ο αριθμός των Γερμανών αξιωματικών και στρατιωτών, οι οποίοι είχαν πέσει θύματα της θανατηφόρας τέχνης του, έφθασε τους 100.
Ο Ζάιτσεφ τιμήθηκε με το Παράσημο του Λένιν και η φήμη του, η οποία άρχισε να εξαπλώνεται σε ολόκληρη τη Σοβιετική Ένωση, ώθησε τον διοικητή της 62ης Στρατιάς, στρατηγό Βασίλι Τσουίκοφ, να τον καλέσει σε προσωπική συνέντευξη και να του αναθέσει τον σχηματισμό ενός ανεπίσημου σχολείου ελεύθερων σκοπευτών, μέσα στο Στάλινγκραντ. Οι μαθητευόμενοι υφίσταντο μια ταχύρρυθμη εκπαίδευση δύο ημερών και αμέσως μετά προωθούντο στην πρώτη γραμμή του μετώπου, η οποία απείχε μόλις μερικές εκατοντάδες μέτρα!
«Απόφοιτος» της σχολής Ζάιτσεφ ήταν και η δεκαοκτάχρονη Τάνια Τσέρνοβα, η οποία θεωρείτο άριστη σκοπευτής: 80 Γερμανοί δεν κατόρθωσαν να αποφύγουν τα «θανατηφόρα φιλιά» της και ο εκπαιδευτής της, ο Ζάιτσεφ, δεν απέφυγε τα «βέλη» του έρωτά της.

  Παράλληλα με την εκπαίδευση των ελεύθερων σκοπευτών, ο Ζάιτσεφ συνέχιζε τον μοναχικό του πόλεμο, «βελτιώνοντας συνεχώς το σκορ του». Βέβαια, δεν ήταν ο φονικότερος σκοπευτής των Σοβιετικών. Ένας άλλος συνάδελφός του, ο οποίος αποκαλείτο απλώς «Ζικάν», κατείχε τα πρωτεία, έχοντας φονεύσει 224 Γερμανούς ως τις 20 Νοεμβρίου. Αυτό όμως, που έκανε τον Ζάιτσεφ να ξεχωρίζει, ήταν η τεράστια δημοτικότητα, την οποία είχαν λάβει οι εκτελεστικές του ικανότητες από έναν πολιτικό κομισάριο, με την επωνυμία Ντανίλοφ, αρχισυντάκτη της προπαγανδιστικής εφημερίδας «Στην Άμυνα της Πατρίδας μας», η οποία διανεμόταν τότε στο μέτωπο. Οι Γερμανοί θεωρούσαν θέμα τιμής την εξόντωση του Ζάιτσεφ. Με επείγον σήμα, ζητήθηκε από το Βερολίνο να αποσταλεί στο Στάλινγκραντ ο ικανότερος σκοπευτής του Γερμανικού Στρατού και εκείνος ανταποκρίθηκε πρόθυμα, στέλνοντας τον συνταγματάρχη των SS Χάιντς φον Κρούπ Θόρβαλντ, ο οποίος ηγείτο της Σχολής Ελεύθερων Σκοπευτών στο Γκνόσεν και θεωρείτο σε ολόκληρη τη Γερμανία ένας σκοπευτής φαινόμενο (σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πηγές, ο Γερμανός σκοπευτής ήταν ο ταγματάρχης Κένιγκς).

  Οι δύο αντίπαλοι επέλεξαν να στήσουν το σκηνικό της μονομαχίας τους κοντά στην πλατεία της «9ης Ιανουαρίου». Ο Ζάιτσεφ επέλεξε μια θέση ανατολικά της πλατείας, απ’ όπου μπορούσε να εποπτεύει τις γερμανικές θέσεις. Αμέσως, άρχισε να μελετά επισταμένα κάθε χαρακτηριστικό του τοπίου, ετοιμάζοντας πρόχειρα σχέδια και απομνημονεύοντας την παραμικρή λεπτομέρεια του σκηνικού. Μαζί του ήταν ο Νικολάι Κουλίκοφ, ως παρατηρητής και ο Ντανίλοφ, ο οποίος επέμενε να καταγράψει κάθε δευτερόλεπτο της θρυλικής αναμέτρησης. Μετά από μερικές ημέρες εκνευριστικής αναμονής, οι τρεις Σοβιετικοί αντιλήφθηκαν την κίνηση ενός γερμανικού κράνους πίσω από έναν τοίχο, σε απόσταση 250 μέτρων. Ήταν απόγευμα και ο ήλιος, ο οποίος έδυε μπροστά τους, καθιστούσε δύσκολο να διακρίνουν σκιές και αντανακλάσεις. Ο Ντανίλοφ, που παρατηρούσε εκείνη τη στιγμή μέσω μιας διόπτρας, αναπήδησε ενθουσιασμένος πάνω από το χαράκωμα, φωνάζοντας: «Τον είδα!».
Το αμέσως επόμενο δευτερόλεπτο, ο άτυχος κομισάριος βρισκόταν στην άλλη πλευρά του ορύγματος, με μια βολίδα καρφωμένη στο στήθος του. Οι δύο σκοπευτές μελέτησαν το τραύμα του Ντανίλοφ, ώστε να εξαγάγουν ορισμένα συμπεράσματα για την κατεύθυνση και το ύψος, από το οποίο έβαλλε ο εχθρός. Οπωσδήποτε το κράνος ήταν ένα κλασικό τέχνασμα, κινούμενο από κάποιον βοηθό του Θόρβαλντ. Από τη φορά του τραύματος, ο Ζάιτσεφ αντιλήφθηκε πως ο συνταγματάρχης βρισκόταν χαμηλά, ευθεία μπροστά, σε απόσταση όχι μεγαλύτερη από δέκα μέτρα από τον τοίχο, όπου εμφανίσθηκε το κράνος, ώστε να μπορεί να δίνει προφορικές εντολές στον βοηθό του. Πού ήταν, όμως, κρυμμένος ο περίφημος αντίπαλός του;
Ο εντοπισμός του εχθρού Ας αφήσουμε τον Ζάιτσεφ να περιγράψει τις δραματικές εκείνες στιγμές: «Στα αριστερά, βρισκόταν ένα εγκαταλελειμμένο άρμα μάχης και στα δεξιά, υπήρχε ένα πολυβολείο. Πού ήταν; Στο άρμα; Όχι, ένας έμπειρος σκοπευτής δεν θα επέλεγε μια τέτοια θέση. Στο πολυβολείο ίσως; Ούτε εκεί, καθώς η θυρίδα του ήταν κλειστή. Μεταξύ του άρματος και του πολυβολείου υπήρχε ένα κομμάτι στρεβλωμένης χαλύβδινης πλάκας, που σκέπαζε έναν σωρό από χαλάσματα, στο κέντρο της πλατείας. Τοποθέτησα τον εαυτό μου στη θέση του εχθρού και σκέφτηκα ποια θέση θα ήταν η καλύτερη, προφανώς αυτή γιατί βάλλοντας από το εσωτερικό, δεν θα προδιδόταν από τη λάμψη της εκπυρσοκρότησης. Ναι, σίγουρα ήταν εκεί, κάτω από τον σωρό, στη μέση των δύο στρατοπέδων. Σκέφτηκα ότι έπρεπε να σιγουρευτώ. Τοποθέτησα ένα γάντι σε ένα μικρό ξύλο και το σήκωσα. Ακούστηκε ένας πυροβολισμός. Άφησα προσεχτικά το ξύλο στην ίδια θέση, απ’ όπου το είχα σηκώσει και εξέτασα την τρύπα που είχε προκαλέσει η βολίδα στο γάντι. Η φορά της σήμαινε, ότι ο ναζί ήταν κάτω από τη χαλύβδινη πλάκα. «Εδώ είναι η οχιά μας», ψιθύρισε ο Κουλίκοφ.

  Η αναμονή του ελεύθερου σκοπευτή Ο Ζάιτσεφ περίμενε να νυχτώσει και αμέσως έθεσε σε ενέργεια το σχέδιό του. Φρόντισε να σφηνώσει χαμηλά στο τείχος του χαρακώματος ένα κενό βλήμα όλμου, μέσα από το οποίο θα σκόπευε με το όπλο του. Όταν ξημέρωσε, όλα ήταν έτοιμα. Επειδή περίμενε πως ο παρατηρητικός Θόρβαλντ θα υποψιαζόταν τη χρησιμότητα αυτού του «καλύμματος», διέταξε τον Κουλίκοφ να πυροβολήσει στα τυφλά και αμέσως μετά να σηκώσει το κράνος του πάνω από το χαράκωμα, για να δει, δήθεν, τα αποτελέσματα της βολής του. Αμέσως ακούσθηκε ένας υπόκωφος πυροβολισμός και μια κραυγή του Κουλίκοφ, την οποία θα ζήλευε και ένας έμπειρος ηθοποιός. Ο Ζάιτσεφ πρόλαβε να δει μια φευγαλέα λάμψη μέσα από την κρυψώνα, την οποία είχε υποπτευθεί. Πυροβόλησε και αυτός με τη σειρά του, σκοπεύοντας λίγο υψηλότερα από το σημείο όπου εντόπισε τη λάμψη. Ακολούθησε μια πολύωρη αναμονή. Οι δύο Σοβιετικοί περίμεναν τη νύκτα, μέχρι να τολμήσουν να κινηθούν ως την κρυψώνα του Θόρβαλντ, όπου βρήκαν τον συνταγματάρχη νεκρό. Η βολίδα του Ζάιτσεφ τον είχε κτυπήσει ανάμεσα στα μάτια και του είχε διαλύσει το κρανίο. Ο Γερμανός εκπαιδευτής είχε παραβιάσει τον πρώτο κανόνα, τον οποίο δίδασκε στους μαθητές του: «ένας ελεύθερος σκοπευτής, δεν βάλλει ποτέ πολλές φορές από την ίδια θέση».

Ο μοιραίος χωρισμός

Τις επόμενες ημέρες, ο Ζάιτσεφ συνέχισε το «κυνήγι», μαζί με τη σύντροφό του, Τάνια, μέχρις ότου μια έκρηξη νάρκης στάθηκε η αφορμή να χωρίσουν για πάντα οι δρόμοι τους. Ο Ζάιτσεφ τυφλώθηκε προσωρινά και η Τσέρνοβα τραυματίσθηκε πολύ σοβαρά στο στομάχι. Εξαιτίας της κρισιμότητας της κατάστασής της, μεταφέρθηκε στην άλλη όχθη του Βόλγα, εκτός της πόλης, για να χειρουργηθεί. Μετά την επιτυχημένη επέμβαση, διακομίστηκε σε ένα στρατιωτικό νοσοκομείο της Τασκένδης, ώστε να αναρρώσει. Εκεί έλαβε μια επιστολή από έναν συνάδελφό της, ο οποίος της ανακοίνωνε τον θάνατο του Ζάιτσεφ. Η Τσέρνοβα υπέστη οξεία κατάθλιψη, η οποία δεν της επέτρεψε την έξοδό της από το νοσοκομείο, παρά μετά από πολλούς μήνες.
Ο Ζάιτσεφ, μόλις αποθεραπεύθηκε, αναζήτησε τα ίχνη της, αλλά «σκόνταψε» στο χάος της σοβιετικής γραφειοκρατίας. Οι τελευταίες μαρτυρίες, τις οποίες έλαβε, ανέφεραν ότι η Τσέρνοβα ήταν νεκρή. Μετά τον πόλεμο, τιμήθηκε με το παράσημο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης. Την πολεμική του προσφορά στην πατρίδα του αποδείκνυαν οι 242 Γερμανοί αξιωματικοί και οπλίτες, οι οποίοι είχαν την ατυχία να εντοπισθούν μέσα από τη διόπτρα του. Το 1969, η Τσέρνοβα ανακάλυψε πως ο παλαιός αγαπημένος της ζούσε στο Κίεβο, εργαζόταν ως διευθυντής σε μια σχολή μηχανικών και είχε νυμφευθεί κάποια άλλη, γεγονός το οποίο όξυνε τον πόνο της. Η κατάληξη αυτή, φυσικά, διαφέρει από το τυπικό ευτυχισμένο τέλος της ταινίας «Εχθρός προ των πυλών» και παρουσίαζε τους δύο εραστές να σμίγουν μετά τον τραυματισμό τους, προφανώς για να ζήσουν την υπόλοιπη ζωή τους μαζί. Για μια ακόμη φορά, μια ιστορική ανακρίβεια του σεναρίου, συγκάλυψε μια τραγωδία.
O Βασίλι Ζάιτσεφ γεννήθηκε σαν σήμερα στις 23 Μαρτίου 1915.
ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ:


Το είδαμε: εδώ

Loading